มดกับตั๊กแตน

ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจีในฤดูร้อนที่อบอุ่น ตั๊กแตนตัวหนึ่งใช้เวลาทั้งวันไปกับการกระโดดโลดเต้นและร้องเพลงอย่างร่าเริง มันมีความสุขกับการใช้ชีวิตไปวันๆ โดยเชื่อว่าความสดใสเช่นนี้จะคงอยู่ตลอดไป ในขณะเดียวกัน ฝูงมดตัวน้อยกลับทำงานอย่างขยันขันแข็ง พวกมันเดินเรียงแถวแบกเมล็ดข้าวและเศษอาหารกลับไปเก็บไว้ในรังใต้ดินอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พวกมันเข้าใจดีว่าธรรมชาติย่อมมีการเปลี่ยนแปลงและฤดูกาลที่หนาวเหน็บกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า

วันหนึ่ง ตั๊กแตนหยุดร้องเพลงและมองไปยังฝูงมดด้วยความสงสัย 'พวกเจ้าจะเหนื่อยยากไปทำไมกัน ในเมื่ออาหารในทุ่งหญ้านี้มีมากมายเหลือเฟือ มาสนุกกับข้าดีกว่า' ตั๊กแตนเอ่ยถาม มดหัวหน้าฝูงหยุดพักเพียงชั่วครู่แล้วตอบว่า 'เรากำลังเก็บสะสมอาหารไว้สำหรับฤดูหนาว ข้าแนะนำให้เจ้าทำเช่นกัน เพราะอีกไม่นานหิมะจะตกและอาหารจะหายาก' ตั๊กแตนเพียงแต่หัวเราะเยาะและคิดว่ามดเหล่านั้นช่างโง่เขลาที่ยอมทิ้งความสุขไปกับงานหนัก มันจึงกลับไปร้องเพลงต่อด้วยความมั่นใจว่าชีวิตที่ไร้กังวลคือสิ่งที่ดีที่สุด

แต่แล้วกาลเวลาก็หมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว สายลมหนาวเริ่มพัดผ่านทุ่งหญ้า ดอกไม้ร่วงโรยและกลายเป็นผืนดินที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง อาหารที่ตั๊กแตนเคยหาได้ง่ายดายกลับหายไปหมดสิ้น มันเริ่มหิวโหยและสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความหนาวเหน็บ เมื่อเห็นว่าไม่มีหนทางอื่นใดเหลืออยู่ มันจึงจำใจเดินโซซัดโซเซไปยังรังของฝูงมดเพื่อขอความช่วยเหลือ

เมื่อไปถึง ตั๊กแตนเคาะประตูรังมดและขอแบ่งอาหารเพียงเล็กน้อยเพื่อประทังชีวิต มดที่อยู่ภายในรังอันอบอุ่นมองหน้าตั๊กแตนด้วยความเวทนาแต่ก็ตอบปฏิเสธไปว่า 'ในขณะที่พวกเราตรากตรำทำงานท่ามกลางเปลวแดดเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันนี้ เจ้ากลับเอาแต่ร้องเพลงและเที่ยวเล่นอย่างสนุกสนาน' พวกมดกล่าวต่อว่า 'ถ้าเจ้าใช้เวลาทั้งฤดูร้อนไปกับการร้องเพลง ก็จงลองเต้นรำในฤดูหนาวนี้ดูเถิด' ประตูรังถูกปิดลง ปล่อยให้ตั๊กแตนต้องเผชิญกับผลจากการกระทำของตนเอง มันได้เรียนรู้ในนาทีสุดท้ายว่า ความประมาทและการไม่วางแผนในยามที่ยังมีโอกาส คือบทเรียนที่แสนเจ็บปวดที่สุดของชีวิต