กากับงู

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีกาตัวหนึ่งบินออกหาอาหารด้วยความหิวโหย ขณะที่มันกำลังบินผ่านทุ่งหญ้า มันเหลือบไปเห็นงูตัวหนึ่งนอนขดตัวนิ่งสนิทอยู่บนพื้นดินภายใต้แสงแดดอันอบอุ่น กาเข้าใจผิดคิดว่างูตัวนั้นตายไปแล้ว จึงตัดสินใจบินโฉบลงมาหมายจะจิกกินเป็นอาหารอันโอชะ ทว่าในความเป็นจริง งูตัวนั้นเพียงแค่กำลังพักผ่อนเอาแรงเท่านั้น

ทันทีที่จงอยปากอันแหลมคมของกาจิกเข้าที่ลำตัว งูก็สะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความเจ็บปวด มันไม่รอช้าที่จะตอบโต้ด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ งูตวัดตัวเข้าพันรัดร่างของกาเอาไว้อย่างแน่นหนา กาผู้เคราะห์ร้ายพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ยิ่งดิ้นรัดก็ยิ่งแน่นขึ้น จนแทบจะขาดใจตายในที่สุด

ในขณะที่ลมหายใจกำลังจะหมดลง กาได้กล่าวด้วยความเสียใจว่า 'โอ้ ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน ข้าช่างเป็นคนโง่เขลาโดยแท้ ข้าเห็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูไร้ทางสู้ แต่กลับมองข้ามอันตรายที่ซ่อนอยู่ภายใน ข้าหวังเพียงจะได้อาหารมาประทังชีวิต แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นผู้ที่ต้องมาจบชีวิตลงเสียเอง เพราะความประมาทและขาดความยั้งคิดของข้าแท้ๆ'

งูหาได้มีความเมตตาไม่ มันยังคงรัดร่างของกาไว้แน่นจนร่างนั้นสิ้นลมไปในที่สุด กาได้ทิ้งบทเรียนสำคัญไว้ให้กับผู้ที่พบเห็นเหตุการณ์นั้นว่า ในโลกนี้สิ่งที่ตาเห็นอาจไม่ใช่ความจริงเสมอไป การตัดสินใจทำสิ่งใดโดยปราศจากการไตร่ตรอง หรือการดูเบาผู้อื่นเพียงเพราะมองเห็นว่าเขาดูอ่อนแอ มักจะนำพาหายนะมาสู่ตัวเราเองเสมอ เรื่องราวของกาตัวนี้จึงเป็นอุทาหรณ์สอนใจให้เรารู้จักใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาทและมีสติรู้เท่าทันเหตุการณ์อยู่เสมอ