หม้อสองใบ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ทำให้น้ำไหลหลากเข้าท่วมพื้นที่โดยรอบ ท่ามกลางกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากมีหม้อสองใบถูกพัดพาไปตามกระแส ใบหนึ่งทำจากทองเหลืองที่แข็งแกร่ง ส่วนอีกใบทำจากดินเผาที่เปราะบาง หม้อทั้งสองใบไหลมาตามน้ำและชนเข้าหากันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หม้อทองเหลืองซึ่งรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของตนเองและเห็นใจเพื่อนที่บอบบาง จึงพยายามรักษาระยะห่างไว้ "ท่านจงถอยห่างออกไปเถิด" หม้อทองเหลืองตะโกนบอกเหนือเสียงน้ำที่ดังสนั่น "กระแสน้ำแรงเหลือเกิน หากเรากระแทกกัน ท่านจะต้องแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ อย่างแน่นอน จงอยู่ห่างจากข้าไว้เถิด เพื่อที่ท่านจะได้รอดพ้นจากภัยพิบัตินี้ไปได้"

ทว่าหม้อดินเผาด้วยความทระนงตนหรือความเขลาที่ไม่รู้จักสถานะของตนเอง กลับไม่ยอมฟังคำเตือนนั้น มันเพิกเฉยต่อคำแนะนำของหม้อทองเหลือง โดยเชื่อมั่นว่าตนเองก็สามารถฝ่าฟันอุปสรรคได้ไม่ต่างจากเพื่อนที่เป็นโลหะ มันจึงลอยเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความหวังว่าการลอยไปพร้อมกันจะช่วยให้ผ่านโขดหินไปได้ง่ายขึ้น

ทันใดนั้น กระแสน้ำวนขนาดใหญ่ได้ซัดพาหม้อทั้งสองเข้าหากันอย่างแรง การปะทะนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้และรวดเร็ว หม้อทองเหลืองที่แข็งแกร่งไม่ได้รับความเสียหายใดๆ นอกจากรอยขีดข่วนเพียงเล็กน้อย แต่หม้อดินเผานั้นโชคร้ายยิ่งนัก เพียงการกระแทกครั้งแรกมันก็ร้าว และในชั่วพริบตาก็แตกละเอียดกลายเป็นเศษดินจมหายไปใต้กระแสน้ำตลอดกาล

นับเป็นจุดจบที่น่าเศร้าของหม้อดินเผา ซึ่งขาดความตระหนักรู้ในตนเองจนนำไปสู่หายนะ มันไม่เข้าใจว่าแม้จะเป็นหม้อเหมือนกัน แต่เนื้อแท้ของวัสดุนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หากมันยอมเชื่อฟังคำแนะนำของเพื่อนผู้มีปัญญา มันอาจจะลอยไปเกยตื้นบนฝั่งและมีชีวิตรอดต่อไปได้ แต่เพราะความอวดดีที่พยายามทำตัวให้เท่าเทียมกับสิ่งที่ตนเองไม่อาจเทียบได้ มันจึงต้องสูญสิ้นไปในพริบตา