กากับหงส์

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ป่าอันอุดมสมบูรณ์ มีอีกาตัวหนึ่งรู้สึกไม่พอใจในชีวิตของตนเองเป็นอย่างมาก มันมักจะมองดูขนสีดำสนิทของตัวเองแล้วรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เมื่อใดก็ตามที่มันเห็นหงส์สีขาวสะอาดตากำลังว่ายน้ำอย่างสง่างามอยู่ในทะเลสาบ มันก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความอิจฉา

'หงส์ช่างโชคดีเหลือเกิน' อีกาครุ่นคิด 'เขาสวยงามและบริสุทธิ์ ส่วนตัวเรานั้นเป็นเพียงนกสีดำมืดที่ไม่มีใครสนใจ' ด้วยความคิดเช่นนั้น อีกาจึงเข้าไปหาหงส์และกล่าวชื่นชม 'ท่านช่างมีขนที่ขาวนวลและงดงาม ท่านคงจะเป็นนกที่มีความสุขที่สุดในโลกแน่ๆ' หงส์ถอนหายใจแล้วตอบว่า 'ฉันเคยคิดเช่นนั้น แต่ฉันได้พบกับนกแก้วที่มีสีสันสดใสถึงสองสี เขาสวยงามกว่าฉันมาก เขาคงจะเป็นนกที่มีความสุขยิ่งกว่า'

อีกาจึงรีบไปหานกแก้ว แต่นกแก้วกลับบอกว่าเขายังไม่ใช่ที่สุด เพราะนกยูงนั้นมีขนที่หลากสีสันงดงามราวกับงานศิลปะ อีกาจึงบินไปที่สวนสัตว์และพบกับนกยูงที่กำลังถูกฝูงชนรุมล้อมชื่นชม อีกาเอ่ยปากถามนกยูงว่า 'ท่านช่างงดงามเหลือเกิน ผู้คนมากมายต่างมาหาท่าน ต่างจากข้าที่ไปที่ไหนก็มีแต่คนขับไล่ ท่านคงจะมีความสุขมากสินะ'

นกยูงมองดูอีกาด้วยความเศร้าใจแล้วตอบว่า 'ฉันเคยคิดว่าตัวเองสวยที่สุด แต่ความสวยนี้กลับเป็นกรงขังฉันไว้ เพราะขนที่สวยงามนี้ ฉันจึงถูกขังอยู่ในกรงแห่งนี้ ในขณะที่เจ้าสามารถบินไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ ฉันมักจะฝันเสมอว่าอยากมีขนสีดำเรียบง่ายอย่างเจ้า เพื่อที่จะได้บินออกไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุข'

อีกาได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึง มันตระหนักได้ว่าที่ผ่านมามันมัวแต่เปรียบเทียบชีวิตตัวเองกับผู้อื่นจนลืมมองเห็นคุณค่าของอิสระที่ตนมี มันจึงบินกลับไปที่ต้นไม้ของมันด้วยความภาคภูมิใจ และพอใจในขนสีดำของตัวเอง พร้อมกับขอบคุณท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่ต้อนรับมันเสมอมา