ท้องกับอวัยวะทั้งหลาย

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว อวัยวะต่าง ๆ ในร่างกายเกิดความไม่พอใจอย่างรุนแรงต่อท้อง พวกมือ เท้า ปาก และดวงตา ต่างมารวมตัวกันเพื่อระบายความคับข้องใจ พวกเขาพากันโต้แย้งว่าตนเองเป็นผู้ตรากตรำทำงานหนัก ในขณะที่ท้องเอาแต่นอนอยู่นิ่ง ๆ ไม่ยอมทำอะไรเลย นอกจากคอยรับผลประโยชน์จากการทำงานของผู้อื่น

พวกมือตะโกนขึ้นว่า 'ทำไมเราต้องทำงานหนักทั้งวันทั้งคืนเพื่อหาอาหารมาป้อนให้เจ้าท้องจอมตะกละที่เอาแต่นอนและย่อยอาหารไปวัน ๆ ด้วยเล่า' ทางด้านเท้าเองก็เห็นด้วย โดยกล่าวว่าพวกเขารู้สึกเหนื่อยล้าที่ต้องแบกรับน้ำหนักของท้องไปทุกที่ ส่วนปากก็บ่นว่าเหนื่อยเต็มทีที่ต้องเคี้ยวและกลืนอาหารให้เจ้านายที่ไม่เคยขยับเขยื้อนนิ้วมือเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งหมดจึงตกลงกันว่าจะหยุดประท้วง โดยปฏิญาณว่าจะไม่ส่งอาหารให้ท้องอีกต่อไป

ในช่วงสองสามวันแรก อวัยวะต่าง ๆ รู้สึกภูมิใจในการกบฏของตน แต่ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ความอ่อนแรงที่แปลกประหลาดก็เริ่มคืบคลานเข้ามาหาพวกเขา เท้าพบว่าตนไม่สามารถพยุงน้ำหนักของร่างกายได้อีกต่อไป มือเริ่มหมดแรงที่จะหยิบจับสิ่งของ และปากก็แห้งผากและอ่อนล้า ความเหนื่อยอ่อนที่ไร้เรี่ยวแรงแผ่ซ่านไปทั่วทุกส่วน พวกเขาตระหนักได้ในเวลาที่สายเกินไปว่า ความแข็งแกร่งของตนนั้นขึ้นอยู่กับการได้รับสารอาหารที่พวกเขาได้ปฏิเสธที่จะส่งให้ท้องอย่างโง่เขลา

ในที่สุด อวัยวะทั้งหลายก็เข้าใจถึงความผิดพลาดของตน ท้องนั้นแม้จะดูเหมือนอยู่นิ่งเฉย แต่แท้จริงแล้วเปรียบเสมือนเครื่องจักรที่หล่อเลี้ยงชีวิต มันเปลี่ยนอาหารให้กลายเป็นพลังงานที่ทำให้มือทำงานได้ ทำให้เท้าเดินได้ และทำให้ตาได้มองเห็น หากปราศจากท้อง พวกเขาก็เป็นเพียงซากที่ไร้ชีวิต อวัยวะเหล่านั้นจึงกลับมาปฏิบัติหน้าที่ของตนด้วยความถ่อมตน โดยเข้าใจแล้วว่าความเป็นอยู่ที่ดีของแต่ละส่วนนั้นจำเป็นต่อการอยู่รอดของร่างกายทั้งหมด นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พวกเขาจึงทำงานร่วมกันอย่างสามัคคี โดยตระหนักดีว่าความพยายามของแต่ละคนเป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตที่เชื่อมโยงถึงกันทั้งสิ้น