มัดไม้

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชาวนาชราผู้หนึ่งอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ เขามีลูกชายหลายคน แต่ชีวิตของเขามักจะเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ เพราะลูกชายของเขามักจะทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่เป็นประจำ ไม่ว่าผู้เป็นพ่อจะพร่ำสอนเรื่องความสามัคคีเพียงใด พวกเขาก็ยังคงมัวเมาอยู่กับการแก่งแย่งชิงดีจนทำให้ครอบครัวขาดความสงบสุข

วันหนึ่ง เมื่อชายชราเริ่มเจ็บป่วยหนักและรู้ตัวว่าเวลาของตนใกล้จะหมดลง เขาจึงตัดสินใจมอบบทเรียนสุดท้ายให้แก่ลูกๆ เขาเรียกทุกคนมาที่ข้างเตียงและสั่งให้ไปนำมัดไม้มาให้เขา เมื่อลูกๆ นำฟืนมาให้ เขาจึงนำเชือกมามัดรวมกันไว้อย่างแน่นหนา

"เอาล่ะ" พ่อกล่าวพร้อมยื่นมัดไม้นั้นให้ลูกชายคนโต "พ่ออยากให้พวกเจ้าทุกคนลองหักมัดไม้นี้ให้ขาดออกจากกัน"

ลูกชายแต่ละคนผลัดกันรับมัดไม้ไปพยายามหัก พวกเขาต่างออกแรงจนสุดกำลัง แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร มัดไม้นั้นก็ไม่ยอมหักเลยแม้แต่น้อย เพราะมันมีความแข็งแกร่งเกินกว่าที่ใครคนใดคนหนึ่งจะทำลายได้เพียงลำพัง

จากนั้น พ่อจึงยิ้มและแก้เชือกที่มัดไว้ออก ก่อนจะหยิบไม้แต่ละก้านส่งให้ลูกชายทุกคน "ทีนี้ ลองหักไม้คนละก้านดูสิ" เขาออกคำสั่ง

เพียงชั่วพริบตา ลูกชายทุกคนก็หักไม้ในมือของตนจนหักสะบั้นลงอย่างง่ายดาย เศษไม้กระจัดกระจายเต็มพื้น พ่อมองดูลูกๆ ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและประสบการณ์อันยาวนาน

"พวกเจ้าเห็นไหม" พ่อกระซิบ "ตราบใดที่พวกเจ้ายังรักใคร่สามัคคีกัน พวกเจ้าก็เปรียบเสมือนมัดไม้นี้ ไม่มีศัตรูหน้าไหนจะมาทำลายพวกเจ้าได้ แต่หากพวกเจ้าปล่อยให้ความริษยา ความถือดี และโทสะมาทำให้พวกเจ้าแตกแยกกัน พวกเจ้าก็จะเปรียบเสมือนไม้ก้านเดี่ยวที่หักง่ายเหลือเกิน ลำพังตัวคนเดียวนั้นอ่อนแอ แต่เมื่อรวมกัน พวกเจ้าจะไร้เทียมทาน"

ในที่สุด ลูกชายทุกคนก็เข้าใจในสิ่งที่พ่อต้องการจะสื่อ พวกเขามองดูเศษไม้บนพื้นแล้วหันมามองหน้ากันด้วยความรู้สึกผิด พวกเขาตระหนักได้ว่าพลังที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ความเก่งกาจของคนคนเดียว แต่อยู่ที่ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน นับแต่นั้นเป็นต้นมา พวกเขาก็เลิกทะเลาะและหันมาช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ทำให้ครอบครัวของพวกเขาอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขและรุ่งเรืองตลอดไป