กบที่อยากได้ราชา

ณ บึงน้ำแห่งหนึ่ง ฝูงกบอาศัยอยู่อย่างอิสระเสรี พวกมันต่างใช้ชีวิตไปวันๆ ด้วยการกระโดดโลดเต้นและส่งเสียงร้องประสานกันอย่างสนุกสนานโดยไม่มีผู้ใดมาคอยบงการ แต่ทว่าวันเวลาผ่านไป เหล่ากบเริ่มเกิดความเบื่อหน่ายและมองว่าชีวิตของพวกมันขาดระเบียบวินัย พวกมันจึงพากันปรึกษาหารือและมีความเห็นตรงกันว่า "เราควรจะมีราชามาปกครองเพื่อสร้างความเป็นปึกแผ่นให้กับพวกเรา!"

กบเหล่านั้นจึงพากันอ้อนวอนต่อเทพจูปิเตอร์ผู้เป็นใหญ่ ขอให้ท่านประทานราชาลงมาปกครองพวกมัน เทพจูปิเตอร์ทรงเห็นถึงความเขลาของฝูงกบจึงโยนท่อนไม้ท่อนใหญ่ลงไปในบึง เสียงท่อนไม้กระทบผิวน้ำดังสนั่นหวั่นไหว ทำให้เหล่ากบตกใจกลัวจนต้องมุดลงไปหลบอยู่ในโคลนตมเป็นเวลานาน เมื่อสถานการณ์สงบลง กบตัวหนึ่งค่อยๆ โผล่หัวขึ้นมาดูและพบว่าท่อนไม้นั้นเพียงแค่นอนนิ่งอยู่เฉยๆ ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนใดๆ พวกมันจึงเริ่มพากันปีนป่ายขึ้นไปบนท่อนไม้และเยาะเย้ยด้วยความดูแคลนว่า ราชาผู้นี้ช่างเงียบเชียบและไร้ประโยชน์ยิ่งนัก

เหล่ากบยังคงไม่พอใจ จึงพากันร้องขอต่อเทพจูปิเตอร์อีกครั้งว่า "พวกเราต้องการราชาที่แท้จริง ไม่ใช่ท่อนไม้ที่ไร้ชีวิต!" ครั้งนี้เทพจูปิเตอร์ทรงเบื่อหน่ายในความไม่รู้จักพอของพวกกบ จึงบันดาลให้นกกระสาตัวหนึ่งลงมายังบึงน้ำ นกกระสาเริ่มเดินย่ำไปมาอย่างสง่างาม แล้วใช้ปากที่แหลมคมจับกบกินเป็นอาหารทีละตัวสองตัวอย่างรวดเร็ว

ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำฝูงกบ พวกมันเพิ่งตระหนักได้ว่าพวกมันได้นำหายนะมาสู่ตนเองเสียแล้ว กบที่เหลือรอดต่างพากันส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือไปยังเทพจูปิเตอร์อีกครั้ง ขอให้ท่านช่วยนำนกกระสาออกไปจากบึงน้ำ แต่เทพจูปิเตอร์กลับตรัสลงมาว่า "ในเมื่อพวกเจ้าเป็นผู้ร้องขอราชามาเอง เมื่อได้รับมาแล้ว ก็จงยอมรับผลจากการกระทำของพวกเจ้าเถิด"