แพะสองตัว

ณ ยอดเขาสูงชันที่อากาศหนาวเย็นและเส้นทางแคบจนแทบไม่มีที่เดิน มีแพะสองตัวที่มีนิสัยดื้อรั้นเป็นที่หนึ่ง วันหนึ่งแพะตัวแรกจากฝั่งเหนือได้ออกเดินทางเพื่อหาทุ่งหญ้าเขียวขจี ในขณะเดียวกันแพะตัวที่สองจากฝั่งใต้ก็ออกเดินทางมาด้วยความทะนงตัวไม่แพ้กัน ทั้งสองมาเผชิญหน้ากันกลางสะพานไม้เก่าผุพังที่พาดผ่านลำธารเชี่ยวกรากเบื้องล่าง สะพานแห่งนี้แคบเกินกว่าที่สัตว์สองตัวจะเดินสวนกันได้

เมื่อทั้งคู่มาพบกันกลางทาง ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมถอย แพะตัวแรกกระทืบเท้าแล้วประกาศว่า 'ข้าเดินมาไกลกว่า จงหลีกทางให้ข้าเดี๋ยวนี้!' แพะตัวที่สองก็ไม่ยอมลดละ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า 'ข้านี่แหละที่มีสิทธิ์ไปก่อน เจ้าต่างหากที่ต้องถอยกลับไป' ทั้งสองยืนจ้องตากันด้วยความถือดี โดยไม่คำนึงถึงอันตรายจากลำธารที่ไหลเชี่ยวอยู่ด้านล่าง ความดื้อรั้นครอบงำจิตใจจนมองไม่เห็นความปลอดภัยของชีวิต

แทนที่จะหาทางออกด้วยการเจรจาหรือผลัดกันเดิน ทั้งสองกลับก้มหัวลงแล้ววิ่งเข้าชนกันอย่างเต็มแรง แรงปะทะทำให้สะพานไม้ที่ผุพังอยู่แล้วทานน้ำหนักไม่ไหวและหักสะบั้นลงทันที ทั้งแพะสองตัวต่างเสียหลักพลัดตกลงไปในลำธารที่เย็นเฉียบและถูกกระแสน้ำพัดพาหายไปอย่างน่าเวทนา ความทะนงตนเพียงชั่ววูบได้พรากชีวิตของพวกมันไปอย่างไม่มีวันกลับ

หากเพียงแค่ตัวใดตัวหนึ่งมีความอดทนและยอมถอยหลังให้ หรือยอมหมอบลงเพื่อให้เพื่อนร่วมทางเดินผ่านไปได้ ทั้งคู่คงจะได้อิ่มหนำสำราญกับทุ่งหญ้าในวันนั้น น่าเสียดายที่บทเรียนราคาแพงนี้สายเกินไปสำหรับพวกมันเสียแล้ว เรื่องราวของแพะสองตัวนี้จึงกลายเป็นอุทาหรณ์สอนใจนักเดินทางทุกคนว่า ความฉลาดที่แท้จริงคือการรู้จักยืดหยุ่นและผ่อนปรน ไม่ใช่การดึงดันจนนำไปสู่หายนะ