สิงโต หมี และสุนัขจิ้งจอก

ณ ใจกลางป่าอันร่มรื่น สิงโตและหมีตัวหนึ่งบังเอิญพบซากกวางสดใหม่ในเวลาเดียวกัน ทั้งสองต่างหิวโหยและไม่มีใครยอมใคร สิงโตคำรามก้องแสดงอำนาจแห่งเจ้าป่า ส่วนหมีผู้ดุร้ายก็ยืนสองขาขึ้นพร้อมกางกรงเล็บเพื่อปกป้องสิทธิ์ของตน ทั้งสองพุ่งเข้าใส่กันด้วยความบ้าคลั่ง เสียงคำรามและเสียงปะทะกันของร่างกายขนาดมหึมาดังสนั่นไปทั่วป่า ผืนดินที่เคยราบเรียบกลายเป็นหลุมบ่อจากการต่อสู้ที่ดุเดือด

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างยาวนานจนกระทั่งทั้งคู่ต่างอ่อนแรงลงด้วยบาดแผลฉกรรจ์และพลังที่เหือดหาย ท้ายที่สุด สิงโตและหมีก็นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นดิน หอบหายใจอย่างโรยแรง ไม่สามารถแม้แต่จะขยับเขยื้อนเพื่อลุกขึ้นมาสู้ต่อได้ ทั้งคู่ทำได้เพียงจ้องมองกันด้วยความเจ็บปวดและเหนื่อยอ่อนจากการใช้กำลังเข้าหักหาญกัน

ในขณะนั้น สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งซึ่งแอบเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่หลังพุ่มไม้มาโดยตลอด ก็ก้าวออกมาอย่างใจเย็น มันไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือเข้าร่วมการต่อสู้ แต่เมื่อเห็นว่าสัตว์ทั้งสองตัวหมดสิ้นหนทางที่จะปกป้องอาหารของตน สุนัขจิ้งจอกก็เดินตรงเข้าไปหาซากกวางนั้นอย่างมั่นใจ มันคาบเหยื่อขึ้นมาและหันไปมองสิงโตกับหมีที่นอนหมดสภาพอยู่ตรงนั้น

สุนัขจิ้งจอกไม่ได้กล่าววาจาใดๆ มันเพียงแค่เดินจากไปอย่างสง่างามพร้อมกับเหยื่ออันโอชะ ทิ้งให้สิงโตและหมีนอนมองดูอาหารของตนถูกแย่งชิงไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทั้งคู่ต่างเสียใจในความเขลาของตนที่มัวแต่ต่อสู้กันจนตัวตาย เพื่อหวังจะครอบครองเหยื่อเพียงลำพัง ในที่สุดสิ่งที่พวกเขาต่อสู้แย่งชิงกันกลับต้องกลายเป็นรางวัลของผู้ที่ฉลาดและรู้จักรอคอยจังหวะเวลาอย่างสุนัขจิ้งจอกนั่นเอง