ลากับฟองน้ำบรรทุก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีลาตัวหนึ่งที่ต้องตรากตรำทำงานหนักเป็นประจำ วันหนึ่งเจ้านายสั่งให้มันบรรทุกฟองน้ำจำนวนมากจากชายทะเลเพื่อนำไปขายที่หมู่บ้าน เส้นทางนั้นยาวไกลและคดเคี้ยวเลาะไปตามริมฝั่งแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว ลาตัวนั้นรู้สึกเหนื่อยล้าจากน้ำหนักที่กดทับบนหลังของมัน และเริ่มมีความรู้สึกไม่พอใจที่ต้องแบกภาระหนักเช่นนี้ทุกวัน

เมื่อเดินทางมาถึงบริเวณน้ำตื้นริมแม่น้ำ ลาเกิดเสียหลักล้มลง ทำให้ฟองน้ำที่บรรทุกมาจมลงในน้ำจนหมดสิ้น แต่เมื่อมันพยายามลุกขึ้นยืน มันกลับรู้สึกประหลาดใจว่าทำไมภาระบนหลังถึงเบาลงอย่างน่าอัศจรรย์ ลาผู้โง่เขลาเข้าใจไปเองว่าน้ำในแม่น้ำได้ชะล้างน้ำหนักของฟองน้ำออกไปจนหมดสิ้น มันรู้สึกภาคภูมิใจในความฉลาดของตัวเองและคิดว่าค้นพบวิธีที่จะทำให้การเดินทางในครั้งหน้าสบายขึ้น

วันต่อมา ลาจึงตั้งใจเดินลงไปในแม่น้ำอีกครั้งขณะที่แบกฟองน้ำชุดใหม่ มันจงใจทรุดตัวลงแช่น้ำเพื่อหวังให้น้ำหนักเบาลงเหมือนครั้งก่อน ทว่ามันกลับลืมนึกถึงความจริงที่ว่า ฟองน้ำเมื่อดูดซับน้ำเข้าไปก็จะยิ่งทวีน้ำหนักขึ้นเป็นหลายเท่าตัว ไม่ใช่เบาบางลงอย่างที่มันเข้าใจ

เมื่อลาพยายามจะลุกขึ้น มันกลับถูกน้ำหนักมหาศาลของฟองน้ำที่อุ้มน้ำจนเต็มเปี่ยมกดทับจนขยับตัวไม่ได้ มันดิ้นรนอย่างสิ้นหวังในขณะที่ขาทั้งสี่สั่นสะท้านภายใต้ภาระอันหนักอึ้ง เจ้านายที่เดินตามมาเห็นพฤติกรรมอันโง่เขลาของลา จึงได้แต่ถอนหายใจและเดินลงไปช่วยมันขึ้นมาจากน้ำ ลาได้รับบทเรียนอันเจ็บปวดในวันนั้นว่า การพยายามเอาเปรียบหรือเลี่ยงหน้าที่ด้วยอุบายตื้นๆ สุดท้ายกลับนำพาความลำบากที่หนักหนากว่าเดิมมาสู่ตนเอง