ลากับสุนัขตัวโปรด

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีลาตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในฟาร์ม มันทำหน้าที่แบกหามสัมภาระหนักอึ้งให้แก่เจ้านายทุกวัน ชีวิตของมันวนเวียนอยู่กับการตรากตรำทำงานหนักในทุ่งนา ลาตัวนี้มักจะแอบมองเข้าไปในบ้านและพบกับสุนัขตัวเล็กแสนน่ารักที่เป็นสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของเจ้านาย

สุนัขตัวนั้นใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย มันมักจะวิ่งเข้าไปในห้องรับแขก กระโดดขึ้นไปนั่งบนตักของเจ้านาย แล้วเลียหน้าด้วยความรักใคร่ เจ้านายเองก็มักจะลูบขนอันนุ่มนิ่มของมันและแบ่งอาหารรสเลิศให้กิน ลาเห็นดังนั้นก็เกิดความอิจฉา มันคิดในใจว่า 'หากข้าทำตัวน่ารักเช่นนั้นบ้าง เจ้านายก็น่าจะเอ็นดูข้าและให้ข้าอยู่อย่างสุขสบายเช่นเดียวกับสุนัขตัวนั้นบ้าง'

วันหนึ่ง ขณะที่เจ้านายกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในสวน ลาจึงตัดสินใจฉวยโอกาสนี้ มันกระชากเชือกที่ล่ามไว้จนหลุดแล้ววิ่งเหยาะแหยะตรงเข้าไปในบ้าน พื้นบ้านสั่นสะเทือนด้วยน้ำหนักของมัน ข้าวของเครื่องใช้ต่างส่งเสียงดังโครมคราม ลาพยายามเลียนแบบท่าทางอันอ่อนช้อยของสุนัขตัวโปรด แต่ด้วยสรีระที่ใหญ่โตและงุ่มง่าม ทำให้การเคลื่อนไหวของมันดูประหลาดอย่างยิ่ง

ลาส่งเสียงร้อง 'ฮี้ ฮี้' ดังลั่นห้อง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนตักของเจ้านายด้วยน้ำหนักตัวอันมหาศาล มันทับเจ้านายจนจมลงไปในเก้าอี้ด้วยความไม่รู้ประสา ลาพยายามเอาขาหน้าอันหยาบกร้านวางบนไหล่ของเจ้านายและแลบลิ้นที่สากเหมือนกระดาษทรายเลียหน้าเขา เจ้านายตกใจกลัวจนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและหวาดหวั่น

บรรดาคนรับใช้ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจึงรีบวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นสภาพของเจ้านายที่ถูกเจ้าลาตัวใหญ่ทับอยู่ พวกเขาจึงคว้าไม้และแส้ไล่ตีเจ้าลาอย่างไม่ปรานี ลาถูกขับไล่ออกจากบ้านและถูกเฆี่ยนตีจนต้องวิ่งหนีกลับไปที่คอกของมันด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว ในที่สุดมันก็เข้าใจว่า ความแข็งแรงของมันมีไว้เพื่อการแบกหาม ไม่ใช่การประจบสอพลอในห้องรับแขก